ముసుగు

కొన్నాళ్ళ క్రిందటి ఒక సాదా సీదా ఘటన..

దేశంకాని దేశంలో ఓ శుభోదయాన ఆఫీస్‌కి వెళ్ళటానికి బస్‌స్టాప్‌లో ఎదురు చూస్తూ, దారెంబడి వచ్చిపోయే కార్లనీ, దారి పక్కన విచ్చుకున్న గడ్డి పూలనీ, తేట తెలుగులాంటి ఆకాశాన్ని చూస్తూ, ఆలోచిస్తూ ఉండగా...

ఎదురుగా ఓ పెద్దాయన..మొహమాటం లేకుండా తిన్నగా నా దగ్గరకి వచ్చేసి, చుట్టూ ఉన్న చెట్లనీ, ఎగురుతున్న పిట్టలనీ నాకు చూపిస్తూ ఏదో చెప్పటం మొదలెట్టారు..

జర్మన్ భాషలో అక్షరాలు, అంకెలు తప్ప పై తరగతులు చదువుకోని నాకు ఆయన చూపించేవి కనబడటం తప్ప, చెప్పేది ఒక్క ముక్కా అర్థం కాలేదు; అర్థం కాలేదు పాపం అని ఆయన కూడా పెద్దగా జాలి చూపించలేదు! ఈ సారి నీలాకాశం, ఋతువులు అలా అలా సాగింది వాక్ప్రవాహం ...

ఆ ప్రవాహం అలా ఆయన అత్త మామలగురించి, చిన్నప్పటి సంగతుల గురించి, రెండో ప్రపంచ యుద్దం గురించీ, ఇలా మరెన్నో పాయలను కలుపుకుని స్వరరాగ గంగా ప్రవాహంలా మారుతుండగా, నాకు ఓ విషయం స్ఫురించింది. ఆయన మాట్లాడే భాష ఒక్క ముక్క అర్థం కాక పోయినా, చెప్పే విషయం మాత్రం అర్థం అవుతుంది నాకు..స్పష్టంగా! అంతే కాదు, ఆయన చెప్పేది నాకు సోదిలా అనిపించటం లేదు. ప్రతి మాటా మనసు పెట్టి వింటున్నాను..ఏదో మొహమాటనికి నటించకుండా. ప్రతిస్పందిస్తూ.

ఒక దేశం కాదు, ఒక భాష కాదు, ఒక మతం కాదు, ఒక వయసు కాదు. ఏదీ సరి పోలదని ఆయనికీ తెలుసు. అయినా నాతో మాట్లాడాలని, నాకు అర్థం కాకపోయినా నాకు ఎదో చెప్పాలని ఆయనికి ఎందుకు అనిపించింది??

స్థూలంగా చూస్తే ఇది అంతగా పట్టించుకోవలసినవసరం లేని ఒక సాదా సీదా ఘటనే - ఉబుసుపోక ఓ పెద్ద మనిషి చెప్పిన కబుర్లు. కాని నిజంగా ఇందులో ఎమీ లేదా?

మనసు విప్పి మాట్లాడుకోవటానికి, నిజాయితీగా మనసులో భావం పంచుకోవటానికి అసలు నిజంగా భాషతో అవసరం ఉందా? ఇలా మనసుతో మాట్లాడే అవకాశం మనకి ఎప్పుడు దొరుకుతుంది? ఆ అవకాశం మనం కల్పించుకుంటున్నామా?

అసలు ఇలా మనం సాటి మనిషితో మాట్లాడి ఎన్నాళ్లయింది - మనసులో ఉన్నది ఉన్నట్లు చెప్పుకుని, మొహమాటలు, భేషజాలు లేకుండా? నోరు తెరిచి ఒక మాట చెప్పుకోవటానికి ఎన్నో వడపోతలు. అంతకు ముందు మనలోపలి మనిషి మీద కప్పుకున్న ఎన్నో ముసుగులు!

మార్చుకోవటానికీ, నేర్చుకోవటానికీ జీవితంలో అనూహ్యమైన మలుపులు, అపూర్వమైన మనుషులే తారసపడనవసరం లేదు. అర్థం చేసుకునే హృదయం, స్పందించే మనసు ఉంటే మనకు ఎదురై ప్రతిఘటనా, ప్రతిమనిషి, నేర్పించే గురువులే కదా!

నా చిన్నారి నేస్తాలు...

నా చిన్నారి నేస్తాల గురించి ఇప్పటి వరకు మీకు పరిచయం చెయ్యలేదు కదూ??

అవి నాకు ఆరోతరగతి నుంచి పరిచయం. అప్పుడు మాకు తెలుగులో వాటి గురించి కవిత ఉండేది..ఎవరు వ్రాసారో గుర్తు లేదు, కవిత కూడా గుర్తులేదు కానీ, నేస్తాలు ఇప్పటికీ ఉన్నాయి.

ఇక్కడ కూడా ఉన్నాయి..అవును, ఇక్కడ నేను రోజూ నడచి వెళ్ళేదారిలో కనిపిస్తాయి. చిట్టి చిట్టి నవ్వులతో తమని ఎవరైనా పలకరిస్తారేమో అని రోజూ ఆశగా ఎదురు చూస్తుంటాయి. దారిన పోయే ప్రతి వారినీ కుశలమడుగుతాయి. కానీ పాపం వాటిని ఎవరూ అసలు పట్టించుకోరు. ఇంకొందరైతే నిర్దాక్షిణ్యంగా వాటిని .... :-(

పాపం నేను దూరం నుంచి పలకరించగానే ఎంత సంతోషమో వాటికి..చిన్న పాటి స్పర్శకే ఎంత సంబరమో వాటికి! ఆ స్పర్శ కోసమే ఎన్నో జన్మలుగా ఎదురు చూస్తున్నట్లు! కాదా మరి.. మూణ్ణాళ్ళ ఆయువే ఇచ్చాడు వాటికా దేవుడు. ఆ ముణ్ణాళ్ళల్లోనే క్షణ క్షణ గండం!

ఇకనుంచైనా మనం ఈ చిట్టి నేస్తాలని అప్యాయంగా పలకరిద్దామా? అసలు మన సొమ్మేం పోతుంది నోరు తెరిచి "బావున్నావా?" అని వాటిని ఓ మాట అడిగితే? అడుగుతారు కదూ??

ఓ..ఇంతకీ ఈ నేస్తాలెవరో చెప్పనేలేదు కదూ.. ఈసారి నడిచి వెళ్ళేటప్పుడు కొంచెం తలదించి చుట్టూపక్కల వెతకండి కనిపిస్తాయి..

గడ్డి పూలు!!

అవును...పూజకీ, అలంకారానికీ పనికి రాని చిన్నపాటి గడ్డి పూలు. చూడగలిగే మనసు ఉంటే అవెంత అపురూపమో తెలుస్తుంది. వినగలిగే మనసు ఉంటే రోజూ అవి మనకి చెప్పుకునే ఊసులూ అర్థమౌతాయి. అలా తెలుసుకొని, అర్థం చేసుకొన్న నాడు తలదించుకునే నడుస్తాం మనం!

అబ్బాయి మంచోడేనా??

"అబ్బాయి మంచోడేనారా? నిదానమే కదా?"

"ఆ..ఆ..చాలా నిదానం బాబాయ్!"

"ఎమీ లేద్రా, చాలా దూరమైనా పిల్లాడు బుద్ధిమంతుడని ఖాయం చేసుకుందామనుకుంటున్నాం. నువ్వు కూడా ఇక్కడే ఉంటున్నావాయె"

"కాకపోతే.."

"కాకపోతే?? చిన్న చిన్న అలవాట్లు ఏమైనా ఉన్నాయా? బాగా తెలిసిన వాడన్నావ్ గా? "

"అబ్బే, అలాంటివేం లేవు బాబాయ్!"

"మరి?"

"ఏమీ లేదు..తన పనేంటో తను చూసుకుపోయే రకం. ఏమీ పట్టనట్లుంటాడు"

"అంటే మనమ్మాయిని బాగా చూసుకోడంటావా?"

"అబ్బే అదేం లేదు బాబాయ్..తనకి ఫ్యామిలీ అంటే చాలా బాధ్యత. చూస్తున్నానుగా, వాళ్ళ అమ్మగారిని ఎంత బాగా చూసుకుంటున్నాడో"

"మరికేంట్రా?? దేనికీ వంక పెట్టటానికి లేదుగా?"

"దేనికీ పూనుకుని ముందుకు రాడు బాబాయ్! చాలా సార్లు చూశాను. అదేమంటే ఒకళ్ళని ఇబ్బంది పెట్టటం ఎందుకు అంటాడు. మొన్నా మధ్య రోడ్డు గురించి వెళ్ళి కౌన్సిలర్ ని గట్టిగా అడిగివద్దామంటే మనకెందుకొచ్చిన గొడవ అన్నాడు! అసలు మొదట్నుంచీ వోటెయ్యటానికి కూడా ఎప్పుడూ రాలేదు. అంతకు ముందోసారి రోటరీవాళ్ళు ఇక్కడ చెరువు శుభ్రం చేసి మొక్కలు నాటే కార్యక్రమం పెడితే రాకుండా ఇంట్లోనే ఉండిపోయాడు. ఇలాంటి వాటికి మాత్రం రాడు కాని, గురువారం గురువారం ఆఫీస్ కి లేట్ అయినా సరే బాబా గుడికి వెళ్ళి కనీసం గంటసేపైనా కూర్చుని వస్తాడు "

"ఏరా..ఇక ఆపుతావా నీ సొద? పెళ్ళి సంబంధం చూస్తున్నావా లేక ఇకేమైనానా?"

"అంటే..నువ్వు మంచోడేనా అని అడిగావ్ కదాని.."

"అయితే? కుర్రాడు పిల్లని బాగా చూసుకోగలడు. పెద్దాళ్ళన్నా, దేవుడన్నా, భయం భక్తి ఉన్నాయ్. బయటి విషయాల్లో తలదూర్చకపోతే మంచిదే అనుకోవాలి కానీ, అదో పెద్ద పాపమన్నట్లు చెబుతున్నావే!"

" "(మరలా అయితే మంచోడేనా అని అడగటం దేనికి?)

బాధ్యతారాహిత్యంతో కూడిన పిరికితనానికి, మంచితనమని ముసుగు వేసుకుంటున్నామా?